Heb je gehoord van het biggetje dat bang was voor wortelen? Hoe bewegingsloos en vegetarisch een wortel ook mag zijn, het biggetje zag 'm als levensbedreigende vijand. De boer had dit door en om die reden gaf 'ie zijn worteltjes altijd water met een (niet oranje) kleurtje, zodat de worteltjes paars, groen-roze gestreept, grijs, wit of rood met gele driehoekjes werden. Maar op een dag was de boer op vakantie naar het buurdorp en zorgde zijn zusje voor de dieren van  de boerderij. Uiteraard had hij haar verteld over het varkentje dat geen (oranje) worteltjes durfde te eten, met daarbij de instructie het beestje de gekleurde worteltjes voor te zetten. Nu was zijn zusje nogal lui en ze had een hekel aan wezens die niet deden zoals de anderen, dus gaf ze het biggetje gewone oranje worteltjes. Och hemeltje, het beestje schreeuwde het uit. Opgesloten in een kleine ren met die enge worteltjes! De boer zei wel dat ze niets doen, maar dat was vast alleen omdat hij erbij was. Als de boer eenmaal wegliep, sloegen de peentjes toe, daar was het van overtuigd, dus kroop het biggetje bibberend in de schaduwrijke hoek. Afijn, de worteltjes lagen er en het zusje van de boer liep mokkend weg. En ja hoor, zodra ze uit het zicht was, begonnen de worteltjes te praten! "Pssst! Pssst!" sisten ze. "Eten varkens echt worteltjes?" vroegen ze bibberend. Het biggetje was in eerste instantie wat sceptisch, dit was immers vast een list, maar toen het na zes minuten nog steeds leefde en na vele bemoedigende woorden van de muis in de hoek, liep het toch naar hen toe en antwoordde: "Wel, de meeste varkens wel, omdat dat moet van de boer, maar ik vind worteltjes eng, dus ik eet ze niet." De worteltjes schrokken zich een hoedje; ze hoopten dat het een fabeltje was waarmee de mieren hen bang probeerden te maken. "Maar als jullie beloven mij niet op te eten, dan mogen jullie hier wel blijven wonen hoor, hier zijn jullie veilig." Zei het varkentje. De worteltjes hielden even intern beraad, waarbij ze steeds om de beurt het varkentje in de gaten hielden, waarop ze besloten te blijven. Vanaf dat moment verbood het varkentje ieder nieuw varken in de ren worteltjes te eten. En zo leefden de varkens en de worteltjes samen nog lang en gelukkig…

Traditioneel (m.u.v. vorig jaar) gejat van de Heer J. Luimstra: lijstjes met de nummers die ik het afgelopen jaar het meeste beluisterde.

Allereerst val me op dat in geen van de twee Last.fm-lijstjes muziek van 2010 staat. Ten eerste zijn The Beatles de band waarvan ik het afgelopen jaar de meeste muziek beluisterde. Niet gek, gezien ik in 2010 hun nagenoeg volledige oeuvre aanschafte en omdat het ontzettend goede muziek is. Heeft iets met elkaar te maken.

Goed, eigenlijk

1: Come Back Home Two Door Cinema Club 18x

2: I Can Talk Two Door Cinema Club 17x

3: Lottery Man The Go Find 16x

Cigarettes In The Theatre Two Door Cinema Club 16x

4: Do You Want It All? Two Door Cinema Club 15x

This Is The Life Two Door Cinema Club 15x

Something Good Can Work Two Door Cinema Club 15x

What You Know Two Door Cinema Club 15x

Eat That Up, It's Good For You Two Door Cinema Club 15x

5: Answer To Yourself The Soft Pack 14x

Pull Out The Soft Pack 14x

Flammable The Soft Pack 14x

Undercover Martyn Two Door Cinema Club 14x

You're Not Stubborn Two Door Cinema Club 14x

6: Modern Drift Efterklang 13x

C'mon The Soft Pack 13x

7: Down On Loving The Soft Pack 12x

Move Along The Soft Pack 12x

More Or Less The Soft Pack 12x

Tides Of Time The Soft Pack 12x

Mexico The Soft Pack 12x

8: Wholehearted Mess Bear in Heaven 11x

9: Doubt Delphic 10x

10: Bourgeois Shangri-La (Single Version) Miss Li 10x

11: 8 Goals Away (UN Song) Verschillende artiesten 9x

Neutron Star Collision Muse 9x

Pachinko New Cool Collective B.B 9x

12: Modern Man Arcade Fire 8x

Hot'n Cold The Baseballs 8x

(Bharatanatyam) Gonjasufi 8x

Ancestors Gonjasufi 8x

Psyche (Feat. Martina Topley-Bird) Massive Attack 8x

Play The Guitar Roos Jonker 8x

Rome Yeasayer 8x

13: The Suburbs Arcade Fire 7x

Ready To Start Arcade Fire 7x

Rococo Arcade Fire 7x

We Used To Wait Arcade Fire 7x

The Comet Song Björk 7x

The High Road Broken Bells 7x

De Woe Eklin 7x

Sheep Gonjasufi 7x

She gone Gonjasufi 7x

SuzieQ Gonjasufi 7x

Kowboyz&indians Gonjasufi 7x

Candylane Gonjasufi 7x

Love of reign Gonjasufi 7x

Dednd Gonjasufi 7x

Flash Delirium MGMT 7x

14: Empty Room Arcade Fire 6x

City With No Children Arcade Fire 6x

Half Light I Arcade Fire 6x

Suburban War Arcade Fire 6x

Wasted Hours Arcade Fire 6x

Deep Blue Arcade Fire 6x

Sprawl I (Flatland) Arcade Fire 6x

Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) Arcade Fire 6x

The Suburbs (Continued) Arcade Fire 6x

Lovesick Teenagers Bear in Heaven 6x

Get A Grip BlackboxRed 6x

Osra Eklin 6x

Kobwebz Gonjasufi 6x

Stardustin' Gonjasufi 6x

Change Gonjasufi 6x

Duet Gonjasufi 6x

Holidays Gonjasufi 6x

Advice Gonjasufi 6x

Klowds Gonjasufi 6x

Ageing Gonjasufi 6x

I've given Gonjasufi 6x

Pray For Rain (Feat. Tunde Adebimpe) Massive Attack 6x

Saturday Come Slow (Feat. Damon Albarn) Massive Attack 6x

It's Working MGMT 6x

Brian Eno MGMT 6x

Congratulations MGMT 6x

Silverman Hotel Tim Knol 6x

Ambling Alp Yeasayer 6x

O.N.E Yeasayer 6x

Strange Reunions Yeasayer 6x

15: I Need a Dollar Aloe Blacc 5x

Datascroller Apparatjik 5x

Half Light II (No Celebration) Arcade Fire 5x

That Man Caro Emerald 5x

A Night Like This Caro Emerald 5x

Beautiful Mother Dirty Projectors + Björk 5x

No Embrace Dirty Projectors + Björk 5x

Douglas Eklin 5x

Belled Eklin 5x

Futen Eklin 5x

Kokon Eklin 5x

Rodehouse Eklin 5x

Erth Eklin 5x

Polan Eklin 5x

Onwa Eklin 5x

Wish I Stayed Ellie Goulding 5x

Made Gonjasufi 5x

(Just Like) Starting Over (2010 Remix) John Lennon 5x

No Envy No Fear Joshua Radin 5x

Introduction Lilian Hak 5x

Never Speak To Strangers Lilian Hak 5x

Song For Dan Treacy MGMT 5x

Someone's Missing MGMT 5x

I Found A Whistle MGMT 5x

Siberian Breaks MGMT 5x

Lady Dada's Nightmare MGMT 5x

The Children Yeasayer 5x

Madder Red Yeasayer 5x

I Remember Yeasayer 5x

Love Me Girl Yeasayer 5x

Mondegreen Yeasayer 5x

Grizelda Yeasayer 5x

Zijn muizen eigenlijk vegetariërs? Ik heb namelijk nog nooit zo’n vrolijke piepert achter een vogel aan zien rennen om ‘m dodelijk te verwonden in de functie van eetbare prooi. Goed, nu is een vogel voor een muis ook niet het meest praktische mededier om te doden, maar ik heb ook nog nooit een muis een bladluis of een pantoffeldiertje slachtmatig zien achtervolgen. Meestal -als je ze ziet, wat meestal gebeurt met muizen die al een tijdje bij je wonen, waardoor ze het terrein kennen en ze jou niet meer eng vinden, of ze bijziend geworden zijn- hollen ze wat rond op zoek naar restjes die jij als mens achtergelaten blijkt te hebben. Of zijn het kannibalen? Lijkt me ook sterk.
In ieder geval: mijn muis (er ‘woont’ hier een muis) lijkt me toch wel een vegetariër. Of nog ernstiger: wat is de overtuigende trap van fruitarisme? Mijn muis eet namelijk ook geen fruit, terwijl dat in principe toch netjes van de boom is gevallen. Of tenminste liefdevol is geplukt. Een natuurlijke dood gestorven, of er is terecht euthanasie gepleegd (de gedachte geplukt te worden maakt, lijkt mij, toch wel diep en ernstig depressief, dus dan is het verlossen uit het lijden misschien wel een goed gegeven.).
Maargoed, mijn muis (de muis heeft inmiddels, in verband met onbekende geslachtsdeelname, de naam Het gekregen) eet nog steeds mijn fruit niet, dus Het bezigt de overtreffende trap van fruitariër.
Maar wat eet Het dan wel? Sinds een paar maanden geleden het één en andere aangevreten was, bewaar ik alles wat maar aangevreten kan worden in plastic bakken en glazen potten, dus daar leeft Het niet van.
Dan dus toch maar die kruimels en restjes. Maar die zijn niet AGF-tarisch, dus dat mag Het helemaal niet eten! Of, oei! Misschien weet Het wel helemaal niet dat ik geen AGF-tariër ben. Nouja, zolang Het maar niet klaagt dat ik op alles een etiket plak waarop alle informatie is afgedrukt, vind ik het voorlopig best.
Of, nouja, ik koop er binnenkort wel een val bij (Het is resistent voor de val die ik al bezit), muisvriendelijk uiteraard, dus dan p… Nee. Of ja, natuurlijk wel, maar in die val trap ik niet. (als Het het maar doet)
Want hoewel ik het wel gezellig vind (je moet wat zonder kat of vriendin), vindt de gemiddelde men het niet hygiënisch. Maar toch; men woont hier niet, alleen, enkelvoud; man. En JZNZ voedde mij op met muisvriendelijkheid. Daarbij; het is geen kwaaie. Het holt hier soms als een gek rond en sinds een week of twee verliest Het steeds meer gêne en angst; de muis komt steeds dichterbij en zelfs wanneer ik wat beweeg in Het’s bijzijn sprint Het niet meteen weg. Maar soms ook wel, dus waarschijnlijk loopt Het soms in Het’s eigen wereld rond, buiten het bewust zijn van de aanwezigheid van anderen. Of Het is gewoon ontzettend bijziend.
Een brildragende agf-tarische muis, ja, dat lijkt me wel wat.

Weetje, eigenlijk valt Titanic nog best mee.
Een paar maanden geleden werd ‘ie weer eens uitgezonden, ik was van plan te gaan kijken (nieuwsgierigheid na een jaar of 10), maar het kwam er toch niet van. Dat ding duurt ook gewoon drie uur. Het schip lag nog sneller op de zeebodem. Vanaf het aanraakmoment met de ijsberg, welteverstaan.
Maar de film is (naar mijn mening) beter dan ik ‘m herinner. Of dan hoe ‘ie mij vroeger is ingestanst. Vastgezet met klinknagels.
Van een (gegokte) vijf naar een zeven.
Waarom? Omdat ‘t glazuur minder ernstig was (misschien gezoet met rietsuiker) en er onder het glazuur geen marsepein en sponscake zat. Daarbij spelen Kate Winslet en Leonardo DiCaprio toch best aardig. (neen, niet briljant), waarbij de eerste niet onaantrekkelijk is. Ook begrijp ik de hordes Di Paprika-meisjes (term uit dat verleden) wel een beetje. Hij is uiteindelijk toch wel “A boy to want his seed from.”
En dan is er nog de vernieuwing. Die blijft weliswaar niet overeind staan ten opzichte van de huidige techniek (zie Avatar, van dezelfde regisseur), maar ik begrijp wel dat het toen een flinke stoot vooruit was. Het schip ziet er bijzonder goed uit en de film is op verschillende plekken knap gemonteerd. Daarbij komt de verhaallijn prima overeen met het werkelijke schipbreukverhaal, naar wat mij verteld is. Maargoed, er zijn ook heel wat momenten waarop ziet hoe nep, gemonteerd, geknipt, geplakt en gecomputeriseerd het allemaal is.

Afijn…
Pak ‘m er weer eens bij, als je hem nog hebt of haal de band op de markt voor €0,50. Huren bij een videotheek en downloaden van het internet is ook nog een optie. (heb ik niet gezegd, het is namelijk de op één na meest winstgevende film ooit, dus het geld is hard nodig)
Want geef toe; soms is het toch gewoon erg fijn om je met één of meerdere repen chocolade, wat thee, wijn, chips en/of andere aangename versnaperingen onder een slaapzak of deken voor de televisie te kruipen en fijn weg te snikken (kijk uit dat je niet zinkt) en te zwijmelen bij zo’n film.

Het kan ook met twee stukjes chocolade, een glas tomaat-groentesap en een glas rode bietensap (met melkzuur).

Vooraf: Kat = Poes, alleen heeft het laatste woord een beetje een dubieuze tweede betekenis gekregen. Daarom gebruik ik het woord kat.

Volgens mij denkt De Denker van Rodin helemaal niet. Althans, niet doelbewust. Hij wacht namelijk op zijn kat.
Ik wacht nu namelijk op Floortje (de kat) en na een paar minuten realiseerde ik me dat ik dezelfde houding aanhield als Le Penseur.
Maar nu is de vraag: waarom wacht hij (hoe heette de Denker eigenlijk?) op zijn kat? Floortje verschanst zich hier achter een radiator, opdat ze de nacht in de huiskamer door kan brengen, hetgeen mijn ouders niet willen.
Overigens is ze inmiddels achter de kachel vandaan gelopen en bevindt ze zich op het kleed in de huiskamer. Maar ik sta nog niet op, want dan schiet ze geheid weer terug.
Het lijkt trouwens alsof ze een soort achteruitgang kent; Floor is weer wat schuwer en slaat weer een pootje uit (op meppende wijze), terwijl ze dit nagenoeg had afgeleerd.
Nu is dit op zich te verklaren; Jan en Tineke (ouders) hebben het normaliter druk, Esther (zusje) is net een paar weken terug van vier maanden werken bij ‘t Posthuys (Vlieland) en nu is ze ook nog eens druk (bezig) met de laatste voorbereidingen voor Ghana. Afijn, Floortje ziet mij natuurlijk al helemaal weinig en als ik dan ineens een dag of twee-drie terug ben, is dat natuurlijk een hele schok voor het arme dier. En ze had het al zo zwaar (lees bovenstaande + een traumatisch verleden).

Enfin.
Met een beetje geluk kan ik haar zo meenemen zodat ik fijn kan gaan slapen. Mickey (andere kat) oogt dermate rustig dat ik haar naar alle waarschijnlijkheid gewoon op kan pakken zonder wegsprinten -ze wordt oud. Enige tegenstribbelingen en klagende geluiden liggen overigens wel in de lijn der verwachting.

Maar wat doet de kat van het Model van de Denker van Rodin dat de tweede deze houding aanneemt?
Jagen op de eigen staart is een logische verklaring, maar dat ligt te veel voor de hand. Een kat die met een weigerende blik voor zijn of haar bak met voer staat te wachten tot zijn baas (het model van de Denker van Rodin) de inhoud vervangt door iets smakelijkers, is misschien wel aannemelijker. Of een kat die een kikker heeft gevangen, deze niet los wil laten en die een verzorgend mens voor zich heeft staan die zich beraadt op de mogelijke methoden om de kikker uit de bek van de kat te halen, zonder daarbij zelf ten prooi te vallen.
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat het model ‘t zat was om te staan (Rodin poogde misschien wel de David van Michelangelo na te bootsen. Of bootseren, anders gezegd. Wie de schoen past, trekke hem aan, maar blijf wel bij je leest.), waarna hij even ging zitten toen Rodin even niet keek.
Waarschijnlijk was ook Rodin het zat, wat het beeld ziet er eigenlijk best grof, afgeraffeld en ongedetailleerd uit. Rodin wilde de David namaken, weet u nog?

Fijn trouwens, van die ouders die je de naam van zo’n beeld geven. Probeer maar eens om dat figuur te krijgen. Of überhaupt zo lang te worden terwijl je een heel klein moedertje hebt. En dan ben ik ook eens veel te lui om er iets voor te doen om er zo uit te zien.
Gelukkig heb je dan ook nog David Bowie, met dezelfde initialen, en David Gilmour. Om er maar twee te noemen. Twee Davidsterren.
Goed, dat laatste ging om de taalkundige kronkel.

Ah, Floor springt op de bank. Dat biedt meer mogelijkheden!

Ooievaar.

O, wat heb ik dat gemist. Gilmore Girls.
[oja; voor zij die het niet weten: ik kijk graag naar Gilmore Girls, Grey's Anatomy, House, De Co Assistent, etc. etc...]
Het is ook weer een stukje voor de grote Herfstpuzzel. Althans.
De blaadjes kleuren alweer rood, bruin, oranje, geel en andere niet-groene kleuren -paars en roze voorlopig uitgesloten- en ik heb zo beetje bij beetje weer zin in Radiohead. (hee, Jigsaw Falling Into Place, alweer een puzzel).
Oja. Deze GG aflevering speelt zich af in de herfst, dus misschien heeft dat ook wel iets van doen met dat gegeven.
De natuur is overigens wel een beetje haar agenda kwijt, of ze heeft last van een jetlag, want los van dat de herfst voor mijn gevoel toch wel erg vroeg is, peddelde er gisteren nog een futenpaartje vrolijk door het water aan de Westersingel met een vloot dobberende kuikens er achteraan.
Kortom.
Het mag nu wel echt herfst worden. Mét warme chocolademelk (thuis of een keer ergens op een terrasje met iemand), wandelen door het park bij warm weer en lekker Radiohead en Spinvis’ Spinvis beluisteren, vanuit binnen zien dat het buiten regent, ooh ja, lekker door de stad fietsen en dat dan een zwoelige, warme wind door je haar waait (daarom heb ik ooit mijn haar laten groeien) en dat die wind droge herfstbladeren om je heen doet tornadoën, Joy Division en de sluimerend groeiende sinterklaasspanning. Als dat alles gepaard gaat met een beetje meer liefde (minder is immers niet echt mogelijk), is dat natuurlijk leuk, maar de herfst heeft van zichzelf eigenlijk al genoeg te bieden.
O. Ik mist Floortje. -kat-

[Dit is een verder uitgewerkte versie van een wat ouder stukje]

Mijn aan de achterzijde gelijknamig weblog was al jaren ter ziele. Daar had het de aankomende dertig à veertig jaar bij moeten blijven.

Gisterenavond vertelde Clairy Polak mij (en de rest van Nova-kijkend Nederland) dat Martin Bril is overleden.
Niet dat ik alles van ‘m gelezen heb -eigenlijk las ik alleen zijn collumns in het Volkskrant-, maar ik merk toch dat ik vandaag wat ontdaan ben.
Het zit me totaal niet lekker/ik vind het heel erg/ik wil iemand ontzettend knuffelen. Hoe verwoord je zoiets? Welk gevoel heeft zich vorst over mij gemaakt? Ik heb het namelijk wat koud vandaag.

Eigenlijk is de Heer Bril me het meest ‘dierbaar’ in zijn verschijning bij De Wereld Draait Door. Zijn stem, intonatie, mimiek, formuleringswijze, lichaamstaal en verhalen spreken me (nog steeds, uiteraard) erg aan. Ik zal het missen.
Zoals al velen het voor mij over hem (en daarvoor over vele anderen) zeiden: Er was maar één Martin Bril als de Martin Bril die schreef voor de Volkskrant en tafelde in DWDD. -je weet het immers maar nooit met naamgenoten.

Wil de volgende overledene nog even op zich laten wachten? Ik schrijf namelijk niet graag dergelijke clichématige suikerspinstukjes.
En laat hem over drie dagen in godsnaam weer opstaan.

Eigenlijk is dus gebeurd wat ik eigenlijk nooit verwachtte; ik heb mijn eigen André Hazes gevonden.
Toen hij overleed, lag namelijk heel volksmuziek minnend Nederland plat.
Uiteraard begreep ik daar destijds niets van. Althans; ik kan me voorstellen dat je het jammer vindt en dat zijn fans een dag of twee verward zouden kunnen zijn. Maar een groot afscheidsconcert in de Arena met zijn lichaam op de middenstip en een serie over het wel en wee van de nabestaanden Hazes? Dat vond (en vind) ik toch wel erg overdreven. Een beetje meer ratio zou de mensheid soms veel goed doen.
Euhm. Wat wil ik nu eigenlijk zeggen?
Wel. Ik kan me nu dus beter voorstellen wat het met je doet als een vooraanstaande Nederlander die iets deed wat je zeer waardeerde, overlijdt. Ik weet nu dat de dood van iemand die je niet persoonlijk (wederzijds) kende, maar van wie je toch meer weet dan van de gemiddelde onbekende Nederlander, je meer doet dan ik aanvankelijk dacht.

Gelukkig heeft hij dochters van wie er in ieder geval één mooi en leuk kan schrijven.
Het stukje van Bril’s oudste dochter Lena, was het meest waardig sluitstuk voor de serie “In de geest van Martin Bril” dat ik me kan indenken.
Ik hoop dat het niet haar laatste artikel was.

Neen, dit is geen apparaat om lichaamsdelen tijdelijk groter te maken dan ze daadwerkelijk zijn, noch is het een machientje dat luchtbedden automatisch en zonder schade aan het milieu (stroomverbruik) een luchtbed oppompt en het zorgt er evenmin voor dat water dat door het apparaat vloeit van kleur verandert.
Omdat mijn voorband een beetje lucht lekte [geen understatement] en ik het zat was steeds weer de fietspomp van de buren te lenen, kocht ik ruim een maand geleden op de markt een eigen exemplaar.
Het rare is dat de bandenspanning van de voorband van mijn fiets sindsdien niet is veranderd; waar ik voorheen elke 10 à 14 dagen de band moest bijpompen, heb ik er al ruim een maand niets aan hoeven doen.
Goed, nu zwerven er natuurlijk wel wat daklozen op straat [waar men al niet op bezuinigt tijdens een financiële crisis], dus misschien dat één van hen nog een fietspomp bezit en zij of hij het leuk vind de banden van andermans fietsen op spanning te houden. Maar dat lijkt me sterk.

Misschien ben ik ook wel in een klein spijkertje gereden of heb ik tijdens het fietsen een kleine glassplinter in mijn band geperst en is één van beide (of iets anders, natuurlijk) precies in het gaatje waardoorheen voorheen de lucht uit de band ontsnapte terecht gekomen waardoor de band weer luchtdicht is geworden.
Wat ook nog kan, is dat iemand anders -dus niet ik- mijn fiets heeft aangezien voor de zijne en dat diegene toevallig dezelfde sleuteltjes heeft als ik (van ieder sleuteltje moeten immers meerdere exemplaren bestaan, nietwaar?). Nu kwam hij (hoewel uiteraard ook vrouwen op herenfietsen kunnen rijden) er uiteraard achter dat de voorband ietwat lekkig is, waarop het mens [waarom denk ik hierbij altijd aan een vrouw?] besloot de fiets een reparateur ter reparatie aan te bieden, met een geplakte band als gevolg.
Na een paar dagen kwam dit persoon dat zijn (of haar) fiets er eigenlijk geheel anders uit ziet, waarop dit individu het rijwiel weer terugplaatst waar hij van origine stond. Hij (of zij) vond het al zo raar dat ‘ie ineens daar stond en dat de ene fietstas ineens zo wonderlijk over de andere hing.

Of, theorie vier, ik heb dus een magische (of luie) fietspomp die er gewoon voor zorgt dat de band niet leeg raakt.

Kortom; er is gewoon geen aannemelijke reden voor te bedenken.

Mijn aan de achterzijde gelijknamig weblog was al jaren ter ziele. Daar had het de aankomende dertig à veertig jaar bij moeten blijven.

Gisterenavond vertelde Clairy Polak me (en de rest van Nova-kijkend Nederland) dat Martin Bril is overleden.
Niet dat ik alles van ‘m gelezen heb -ik hield het meestal bij z’n columns in het Volkskrant Magazine-, maar ik merk toch dat ik vandaag wat ontdaan ben.
Het zit me totaal niet lekker/ik vind het heel erg/ik wil iemand ontzettend knuffelen. Hoe verwoord je zoiets? Welk gevoel heeft zich vorst over mij gemaakt? Ik heb het namelijk wat koud vandaag.

Eigenlijk is de Heer Bril me het meest ‘dierbaar’ in zijn verschijning bij De Wereld Draait Door. Zijn stem, intonatie, mimiek, formuleringswijze, lichaamstaal en verhalen spreken me (nog steeds, uiteraard) erg aan. Ik zal het missen.
Zoals al velen het voor mij over hem (en daarvoor over vele anderen) zeiden: Er was maar één Martin Bril als de Martin Bril die schreef voor de Volkskrant en tafelde in DWDD. -je weet het immers maar nooit met naamgenoten.

Wil de volgende overledene nog even op zich laten wachten? Ik schrijf namelijk niet graag dergelijke clichématige suikerspinstukjes.
En laat hem over drie dagen in godsnaam weer opstaan.

Het werd toch wel hoog tijd weer eens iets te schrijven.

Inmiddels woon ik alweer bijna een maand in Rotterdam. (oja: voor wie het gemist heeft; ik ben verhuisd naar Rotterdam)Werk heb ik nog niet gevonden -maar daar ben ik uiteraard wel mee bezig-, maar mijn tijd wordt prima gedood bij de buren, hier links naast mij. Zij verbouwen namelijk de zolder (praktisch identiek; maar dan in spiegelbeeld) voor de vrouw die nu nog onder mij woont, en voor henzelf, natuurlijk. Met een beetje geluk zijn we daar met een paar dagen, danwel een week klaar. (en hopelijk heb ik tegen die tijd werk of bijna werk)Maargoed.

Op zich bevalt het me hier prima. Rotterdam blijft leuk en het is toch erg fijn om hierboven alleen te wonen.Goed, iets meer contact met leeftijdgenoten lijkt me wel leuk. Maar deze oase. Of, nouja. Dit buurtplantsoen van rust is erg prettig. Mede met dank aan de kamer en aan de dames van wie ik de ruimte huur.

In ieder geval.Het werd dus zo zoetjes aan wel weer ‘es tijd iets te schrijven.Zoals het toch wel zo zuurstokzoet aan zeker tijd wordt dat ik alle onbeantwoorde mails en krabbels van een antwoord voorzie. En het beantwoorden vervolgens ook nog eens bijhoudt.Niet dat het er stapels mail liggen te smachten om beantwoordt te worden (of de schrijvers dies mails dat überhaupt op prijs stellen, is sowieso natuurlijk de vraag (A)), maar ik heb nog wel wat te doen.Nouja. Dit ‘probleem’ teistert me al geruime tijd, te meten in jaren. (een jaar of 2-3, vermoed ik).Om de één of andere reden heb ik er meestal gewoon geen zin in. Ik heb doorgaans niet echt veel interessants te vertellen ["ja, maar waarom schrijf je dan deze log? Uhm, oja. Mmmm"] en vervelend genoeg heb ik ook bijna zelden iets wat ik wil vragen. Of, nouja. Ik ben uiteraard wel nieuwsgierig, maar toch ook weer niet, ofzo.’t Kost ook allemaal zo verdomd veel energie.Of eigenlijk het onderhouden van bijna ieder contact, in welke vorm dan ook, vraagt veel energie. En om de één of andere reden kan ik me daar niet overheen zetten, kom ik maar niet tot rust.

Overigens moeten we ook weer snel verder gaan met ShadowFox.De demo is nu net acht dagen af en het wordt hoog tijd dat we weer ‘ns gaan spelen. Ik merk ook aan mezelf dat mijn spel fors achteruit is gegaan, hetgeen me niet bepaald blij maakt.

Ik wil heel graag weten hoe ik weer uitgerust kan worden, want dit is niks. Dit werkt niet.Eigenlijk al een paar jaar niet.

Ik moet maar eens een gitaar gaan bouwen.