Vooraf: Kat = Poes, alleen heeft het laatste woord een beetje een dubieuze tweede betekenis gekregen. Daarom gebruik ik het woord kat.

Volgens mij denkt De Denker van Rodin helemaal niet. Althans, niet doelbewust. Hij wacht namelijk op zijn kat.
Ik wacht nu namelijk op Floortje (de kat) en na een paar minuten realiseerde ik me dat ik dezelfde houding aanhield als Le Penseur.
Maar nu is de vraag: waarom wacht hij (hoe heette de Denker eigenlijk?) op zijn kat? Floortje verschanst zich hier achter een radiator, opdat ze de nacht in de huiskamer door kan brengen, hetgeen mijn ouders niet willen.
Overigens is ze inmiddels achter de kachel vandaan gelopen en bevindt ze zich op het kleed in de huiskamer. Maar ik sta nog niet op, want dan schiet ze geheid weer terug.
Het lijkt trouwens alsof ze een soort achteruitgang kent; Floor is weer wat schuwer en slaat weer een pootje uit (op meppende wijze), terwijl ze dit nagenoeg had afgeleerd.
Nu is dit op zich te verklaren; Jan en Tineke (ouders) hebben het normaliter druk, Esther (zusje) is net een paar weken terug van vier maanden werken bij ‘t Posthuys (Vlieland) en nu is ze ook nog eens druk (bezig) met de laatste voorbereidingen voor Ghana. Afijn, Floortje ziet mij natuurlijk al helemaal weinig en als ik dan ineens een dag of twee-drie terug ben, is dat natuurlijk een hele schok voor het arme dier. En ze had het al zo zwaar (lees bovenstaande + een traumatisch verleden).

Enfin.
Met een beetje geluk kan ik haar zo meenemen zodat ik fijn kan gaan slapen. Mickey (andere kat) oogt dermate rustig dat ik haar naar alle waarschijnlijkheid gewoon op kan pakken zonder wegsprinten -ze wordt oud. Enige tegenstribbelingen en klagende geluiden liggen overigens wel in de lijn der verwachting.

Maar wat doet de kat van het Model van de Denker van Rodin dat de tweede deze houding aanneemt?
Jagen op de eigen staart is een logische verklaring, maar dat ligt te veel voor de hand. Een kat die met een weigerende blik voor zijn of haar bak met voer staat te wachten tot zijn baas (het model van de Denker van Rodin) de inhoud vervangt door iets smakelijkers, is misschien wel aannemelijker. Of een kat die een kikker heeft gevangen, deze niet los wil laten en die een verzorgend mens voor zich heeft staan die zich beraadt op de mogelijke methoden om de kikker uit de bek van de kat te halen, zonder daarbij zelf ten prooi te vallen.
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat het model ‘t zat was om te staan (Rodin poogde misschien wel de David van Michelangelo na te bootsen. Of bootseren, anders gezegd. Wie de schoen past, trekke hem aan, maar blijf wel bij je leest.), waarna hij even ging zitten toen Rodin even niet keek.
Waarschijnlijk was ook Rodin het zat, wat het beeld ziet er eigenlijk best grof, afgeraffeld en ongedetailleerd uit. Rodin wilde de David namaken, weet u nog?

Fijn trouwens, van die ouders die je de naam van zo’n beeld geven. Probeer maar eens om dat figuur te krijgen. Of überhaupt zo lang te worden terwijl je een heel klein moedertje hebt. En dan ben ik ook eens veel te lui om er iets voor te doen om er zo uit te zien.
Gelukkig heb je dan ook nog David Bowie, met dezelfde initialen, en David Gilmour. Om er maar twee te noemen. Twee Davidsterren.
Goed, dat laatste ging om de taalkundige kronkel.

Ah, Floor springt op de bank. Dat biedt meer mogelijkheden!

Ooievaar.